Jarmarki polskie
Jarmarki polskie to inaczej rodzaj targów o znaczeniu ponad lokalnym. W średniowieczu była to jedna z podstawowych form wolnego handlu najczęściej hurtowego. Jarmarki organizowano corocznie w stałych terminach najczęściej z okazji świąt kościelnych. Kupcy mieli przywileje świeckie, jak i kościele, które gwarantowały bezpieczeństwo osobiste i nienaruszalność mienia, a miejscowe władze miały obowiązek ograniczyć na czas jarmarku cechowy monopol sprzedaży i nadzorować prawidłowość dokonywanych transakcji. Jarmarki trwały od jednego do dwóch tygodni. Często czas jarmarku dzielona na wystawianie towaru, zawieranie umów, rozliczenia zobowiązań. Napływ kupców na jarmarki przyczyniał się do rozkwitu miast. W naszym kraju jarmarki upowszechniły się od trzynastego wieku w Gdańsku. Na jarmarkach skupowano towary wywożone na zachód, a z zachodniej europy skupowano sukno, wyroby metalowe, korzenie, wino i wszelkie dobra luksusowe. Współcześnie istniejące nielicznie jarmarki mają miejscowy zasięg lub są rodzajem festynu. Należą do nich jarmark św. Dominika w Gdańsku, jarmark Jagielloński w Lublinie, lub Skotnikach. Nazwa targ lub jarmark jest używana zamiennie.